ICD-11 classificeert burn-out als een beroepsziekte.

Vorig jaar heeft de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) burn-out op de werkplek opnieuw geclassificeerd in de 11e herziening van de Internationale Classificatie van Ziekten (ICD-11), het handboek dat artsen gebruiken om een diagnose te stellen voor behandeling en medische facturering. In het bijgewerkte handboek wordt burn-out vermeld als een beroepsfenomeen in plaats van een medische aandoening.

Wat betekent dit voor werkgevers?

Het risico op burn-out is altijd al een probleem geweest voor bepaalde beroepen, zoals hulpverleners, spoedeisende hulp artsen en psychiaters. Maar de herclassificatie van de term door de WHO zou het gebruik van de diagnose voor veel werkgevers kunnen uitbreiden. Volgens het handboek kan een patiënt die de volgende symptomen vertoont door zijn arts worden gediagnosticeerd met burn-out:

• Gevoelens van energieverlies of uitputting
• Toegenomen mentale afstand tot het werk, of gevoelens van negativisme of cynisme met betrekking tot het werk
• Verminderde professionele doeltreffendheid

Voordat een zorgverlener echter de diagnose burn-out stelt bij een patiënt, moet hij andere stressstoornissen uitsluiten. Deze kunnen bestaan uit acute stressreacties, posttraumatische stressstoornissen, aanpassingsstoornissen of andere reacties op ernstige stress zoals gedefinieerd door ICD-11. Deze diagnose zou beperkt blijven tot situaties waarin werk de enige factor is die hieraan bijdraagt en is niet van toepassing op situaties buiten de werkomgeving.

Om werknemers te helpen hiermee om te gaan, werken sommige werkgevers aan de ontwikkelingvan veerkrachttrainingen. Ze nemen ook maatregelen om het welzijn te vergroten door mindfulness en meditatie aan te moedigen en daarvoor ruimte te bieden. Na een emotioneel of fysiek uitputtende gebeurtenis hebben werkgevers formele processen ontwikkeld om werknemers te debriefen, hen ondersteunende middelen aan te bieden en hen te laten weten dat hun gevoelens en reacties normaal zijn.

Bij arbeidsongevallenverzekeringen zal het voor een werknemer moeilijk zijn om te bewijzen dat het werk de enige factor is die heeft bijgedragen aan de diagnose van burn-out, tenzij er een vermoeden bestaat op basis van de jurisdictie van de staat en de functieclassificatie. Dit soort claims heeft veel implicaties en moet zorgvuldig worden beoordeeld en onderzocht voordat een beslissing wordt genomen, waarbij gedurende het hele proces nauw wordt samengewerkt met de werkgever.

Als we afgaan op de vorige versie van de handleiding, ICD-10, zal het enkele jaren duren voordat ICD-11 wordt ingevoerd. Er zijn veel hindernissen die moeten worden overwonnen voordat de medische gemeenschap en de factureringssector deze nieuwste versie zullen invoeren. Het is belangrijk op te merken dat ICD-11 sinds 2007 in ontwikkeling is en 55.000 codes bevat, tegenover 14.400 in ICD-10. Deze ingrijpende verandering zal veel programmeerwerk vergen en zal niet gemakkelijk te implementeren zijn, maar het proces is zeker begonnen.