Bij medeverzekering geldt niet altijd dat hoe meer, hoe beter

Hoewel medeverzekering geen nieuw concept is, komen we deze dekkingsregelingen nu vaker en in een grotere verscheidenheid aan vormen tegen bij schadeclaims op onroerend goed in het Verenigd Koninkrijk. Deze trend is vooral merkbaar bij schadeclaims met een hogere waarde en bij complexere schadegevallen, waarbij de vereisten inzake verzekeringscapaciteit en de marktdynamiek vaak de deelname van meerdere verzekeraars noodzakelijk maken.

Het doel van deze nota is om een voorbeeld te belichten van het soort medeverzekeringsregelingen waarmee we steeds vaker te maken krijgen, de praktische – en soms problematische – kwesties te schetsen die zich tijdens de afhandeling van schadeclaims kunnen voordoen, en uit te leggen hoe deze regelingen van invloed kunnen zijn op het algemene verloop, het tempo en de afwikkeling van grote schadeclaims, en hoe ze soms onbedoeld het klanttraject kunnen beïnvloeden.

Ter inleiding: bij medeverzekering delen doorgaans twee of meer verzekeraars hetzelfde risico, waarbij elk een deel van het totale verzekerde bedrag dekt. Dit komt vaak voor bij grote commerciële of industriële risico’s, waarbij het risico te groot is om door één enkele verzekeraar alleen te worden gedragen. Hoewel het principe eenvoudig is, kan de uitvoering ervan, vooral in het geval van een grote schade, soms allesbehalve eenvoudig zijn.

Van oudsher waren de meest gangbare medeverzekeringsregelingen in het Verenigd Koninkrijk beperkt tot een klein aantal medeverzekeraars, maar de laatste jaren zien we dat medeverzekeringsregelingen steeds vaker voorkomen. Opvallend is dat er vaak meer dan tien verzekeraars bij betrokken zijn, waarbij hun respectieve aandelen soms slechts enkele procenten bedragen. Soms zelfs slechts 1 of 2%.

Er bestaan natuurlijk nog tal van andere soorten medeverzekeringsregelingen, waarvan de meeste op maat worden opgesteld, afhankelijk van de aard van het verzekerde bedrijf en de regio’s waarin het actief is.

Bij de meest voorkomende vorm van medeverzekering is er een hoofdverzekeraar die verantwoordelijk is voor de acceptatie, de afhandeling van schadeclaims en de beslissingsbevoegdheid inzake schadeclaims. De overige marktverzekeraars nemen een procentueel aandeel van het risico voor hun rekening, en de verzekerde heeft met elke verzekeraar afzonderlijk een overeenkomst. Gewoonlijk treedt de hoofdverzekeraar alleen rechtstreeks in contact met de medeverzekeraars wanneer hij niet-routinematige beslissingen of maatregelen voorstelt die hij van plan is te nemen, ongeacht of deze betrekking hebben op de dekking van de polis of op de hoogte en de grondslag van de schikking.

Als ervaren schade-expert herinner ik me dat we, toen ik net begon in de schadeafhandeling, een royale toeslag van £5 kregen bovenop het tarief van de verzekeraars voor medeverzekerde schadeclaims; dit bedrag was voornamelijk bedoeld om de kosten van extra administratie en postzegels te dekken. Sindsdien is de situatie aanzienlijk veranderd

Welke trends zien we tegenwoordig?

Zodra we een medeverzekeringsregeling hebben vastgesteld (wat op zich misschien niet meteen duidelijk is), moeten we er in de eerste plaats voor zorgen dat alle medeverzekeraars op de hoogte worden gesteld van de schadeclaim, zodat we hun contactgegevens, schadeclaimnummers enz. kunnen verkrijgen. Dit proces alleen al kan behoorlijk wat tijd in beslag nemen en is verre van eenvoudig. Zodra onze rapporten vervolgens door de hoofdverzekeraar zijn goedgekeurd voor verzending, merken we dat medeverzekeraars tegenwoordig vaak aanzienlijk meer bij het schadeproces betrokken zijn dan in het verleden het geval was.

In de nasleep van een grote schade aan onroerend goed – of het nu gaat om een verwoestende brand, overstroming of storm – kan een medeverzekeringsregeling voor een bepaald risico een toch al complexe en uitdagende schadesituatie nog ingewikkelder maken. Hoewel medeverzekeringsregelingen bedoeld zijn om het risico te spreiden, brengen ze ook een hele reeks operationele uitdagingen met zich mee die kunnen leiden tot vertraging bij het nemen van belangrijke beslissingen, bij de uitbetaling van schadebedragen en bij de afwikkeling van de schade, en die zelfs de relaties onder druk kunnen zetten. In extreme situaties hebben we gezien dat de verzekeringnemer slechts een gedeeltelijke uitkering ontving wanneer sommige verzekeraars niet de leiding nemen en niet alleen hun visie op de dekking en interpretatie betwisten, maar soms ook hun acceptatie van het risico zelf. Soms stellen sommige medeverzekeraars onafhankelijk hun eigen advocaten aan, wat kan leiden tot uiteenlopende standpunten over belangrijke kwesties, wat onvermijdelijk tot vertragingen leidt.

Bij recente schadeclaims hebben we te maken gehad met situaties waarin externe adviseurs die wij of verzekeraars wilden aanstellen, de opdracht niet wilden aannemen toen ze te horen kregen dat er sprake was van een medeverzekeringsregeling. Uiteindelijk moesten we bevestigen dat de hoofdverzekeraar de honoraria van de adviseurs in eerste instantie volledig zou vergoeden.

Bij schadeclaims met een hoger bedrag komen we echter in zeldzame gevallen situaties tegen waarin de hoofdverzekeraar 100% van de schadevergoeding uitkeert en vervolgens de medeverzekeraars om terugbetaling verzoekt.

Om het risico te beperken dat de klant te maken krijgt met een onbevredigende of langdurige afhandeling van zijn schadeclaim, moeten alle partijen ernaar streven dat het volgende wordt gerealiseerd:

• Duidelijke schadeclaimafspraken:Bij het afsluiten van de verzekering moeten er degelijke protocollen voor schadeclaims worden vastgelegd, inclusief regelingen voor vroegtijdige melding van schadeclaims.
• Regelmatige communicatie:Zorg voor een open en consistente dialoog tussen de medeverzekeraars gedurende de gehele afwikkelingsperiode van de schadeclaim om verrassingen of misverstanden te voorkomen.
• Marktbijeenkomsten:Organiseer, waar nodig, marktbijeenkomsten om ervoor te zorgen dat medeverzekeraars kunnen deelnemen aan belangrijke beslissingen.

Conclusie

Medeverzekering is een krachtig en essentieel mechanisme voor het beheer van grootschalige vermogensrisico’s, maar het vereist samenwerking, duidelijkheid en bovenal regelmatige, hoogwaardige communicatie en betrokkenheid om ervoor te zorgen dat het klanttraject zo naadloos en zo eenvoudig mogelijk blijft.