De basisprincipes van productaansprakelijkheid voor letsel- en schadeclaims

Als schade-experts en schadeafhandelaars krijgen we vaak te maken met claims die betrekking hebben op vermeende defecten of storingen van producten of diensten. Naast de verplichtingen uit het gewoonterecht en de gesloten contracten op maat, moet er ook rekening worden gehouden met wetgeving, afhankelijk van het feit of de eiser een consument of een ander bedrijf is. In deze blog belichten we de rechten en bescherming van consumenten met betrekking tot goederen en diensten, evenals de nuances van business-to-business-claims.

Claims van consumenten

De Consumer Rights Act 2015(CRA 2015) bundelt de rechten en rechtsmiddelen die voorheen waren opgenomen in een aantal wetten met betrekking tot de verkoop van goederen en de levering van diensten, evenals oneerlijke contractvoorwaarden. Wat betreft de soorten claims die we doorgaans tegenkomen, behandelt de wet wanneer goederen op een of andere manier als defect worden beschouwd. 

Goederen 

CRA 2015 bevat impliciete voorwaarden (art. 9 – 18), waaronder dat verkochte goederen:

• Van bevredigende kwaliteit;
• Geschikt voor het specifieke doel waarvoor goederen van dat type gewoonlijk worden geleverd, of waarvan de partijen wisten dat de consument ze voor dat doel wilde gebruiken; en
• Zoals beschreven.

Indien niet aan een van deze voorwaarden wordt voldaan, bepaalt CRA 2015 welke rechtsmiddelen de consument ter beschikking staan (art. 19 – 24), waarbij de handelaar doorgaans verplicht is om de goederen terug te betalen, te herstellen of te vervangen. 

Diensten 

De levering van diensten wordt ook behandeld in CRA 2015, dat impliciete voorwaarden bevat (art. 49 – 53) die moeten voldoen aan:

• Uitgevoerd met redelijke zorgvuldigheid en vakbekwaamheid;
• Uitgevoerd in overeenstemming met alle informatie, zowel mondeling als schriftelijk, die aan de consument is verstrekt met betrekking tot de te verlenen dienst; en
• Uitgevoerd binnen een redelijke termijn.

Waar wij ons meer doorgaans mee bezighouden, is het recht van de consument om zich te beroepen op deze schendingen als een feitelijke contractbreuk, waardoor hij het recht krijgt om andere rechtsmiddelen aan te wenden die hem op grond van het contractenrecht ter beschikking staan, bijvoorbeeld schadevergoeding (artikel 1, lid 40 + 227, van de toelichting). 

Pogingen van een handelaar om voorwaarden op te nemen die zijn aansprakelijkheid voor onder meer schendingen van deze voorwaarden beperken, zijn niet bindend voor de consument, d.w.z. zijn in feite verboden (s.31+s.57) in alle gevallen behalve in zeer beperkte omstandigheden. Dit wordt verder behandeld aan de hand van de vraag of een voorwaardeals oneerlijk wordt beschouwd(s.61 – 76), met nameals deze, in strijd met het vereiste van goede trouw, een aanzienlijke verstoring van het evenwicht tussen de rechten en verplichtingen van de partijen uit hoofde van de overeenkomst tot nadele van de consument veroorzaakt.

De Consumer Protection Act 1987(CPA 1987) biedt consumenten de mogelijkheid om claims in te dienen die voortvloeien uit eendefectin een product, zonder dat er een contract tussen de partijen bestaat. Het algemene doel ervan is consumenten te beschermen tegen onveilige producten en misleidende reclame. Het geeft hen ook het recht om schadevergoeding te eisen voor letsel of schade veroorzaakt door defecte producten (s.2). In dat opzicht legt de wet een strikte aansprakelijkheid op aan producenten zoals gedefinieerd inartikel 1, lid 2, namelijk degenen die zich als producenten en importeurs in het Verenigd Koninkrijk presenteren.

Het vaststellen of de verzekerde aan een van deze categorieën voldoet, is cruciaal voor elk onderzoek, zowel om te bepalen of zij strikt aansprakelijk zijn, als om te bepalen of een andere partij aansprakelijk is naar wie de claim kan worden doorverwezen. Hoewel CPA 1987 niet vereist dat een consument nalatigheid aantoont, moet hij wel het bestaan van een defect en het effect daarvan bewijzen. In de praktijk kunnenproducentenenimporteurser belang bij hebben nauw betrokken te zijn bij elk forensisch onderzoek en dit zonder uitstel te starten als er twijfel bestaat over het bestaan van een oorzakelijk defect.

CPA 1987 beperktschade die aanleiding geeft tot aansprakelijkheid (s.5) tot overlijden of persoonlijk letsel, of enig verlies of schade aan eigendommen die bestemd zijn voor privégebruik, bewoning of consumptie. 

In veel opzichten is CPA 1987 een beter instrument voor consumenten wanneer zij een claim willen indienen voor letsel of materiële schade die volgens hen het gevolg is van een defect product. Soms stelt het hen in staat om een ingewikkelde contractuele/toeleveringsketen te omzeilen, hoewel het hen niet belet om in plaats daarvan of daarnaast contractueel afgeleide rechtsmiddelen op grond van CRA 2015 in te zetten.

Business-to-business (B2B) claims

Het grootste deel van deSale of Goods Act 1979(SGA 1979) en deSupply of Goods and Services Act 1982(SGSA 1982) is nog steeds van toepassing op B2B-contracten, maar houd er rekening mee dat alleen (s.11A – 11L) van de laatste, met betrekking tot de levering van goederen, van toepassing is in Schotland.

SGA 1979 bevat impliciete voorwaarden (art. 10 – 14), waaronder dat goederen van bevredigende kwaliteit moeten zijn, rekening houdend met factoren zoals veiligheid en duurzaamheid, om er maar een paar te noemen. 

SGSA 1982 bevat soortgelijke vereisten met betrekking tot de overdracht of verhuur van goederen, en behandelt ook de levering van diensten (art. 12 – 16). Impliciete voorwaarden zijn onder meer dat de leverancier de dienst met redelijke zorgvuldigheid en vakkundigheid zal uitvoeren en de dienst binnen een redelijke termijn zal uitvoeren.

Wat precies onder naleving van dergelijke voorwaarden wordt verstaan, is natuurlijk subjectief, en het is belangrijk om zorgvuldig na te denken over de op maat gemaakte contractuele afspraken die tussen de partijen in een bepaald contract zijn gemaakt. In B2B-relaties hebben partijen meer ruimte om naar eigen inzicht contracten af te sluiten en de verdeling van risico's en aansprakelijkheid vorm te geven, met inachtneming van de bepalingen van deUnfair Contract Terms Act 1977(UCTA 1977). Het is bijvoorbeeld niet mogelijk om aansprakelijkheid voor nalatigheid die leidt tot overlijden of persoonlijk letsel uit te sluiten, maar het is wel mogelijk dat partijen overeenkomen dat de ene partij de andere partij voor die aansprakelijkheid schadeloos stelt. 

Bij het beoordelen van zware contractuele verplichtingen in het kader van de UCTA 1977 moet worden nagegaan of deze voldoen aan deredelijkheidstoets (artikel 24), waarin richtlijnen zijn opgenomen (bijlage 2), waarbij rekening wordt gehouden met de relatieve onderhandelingsposities van de partijen en met de vraag of er een stimulans is gegeven om met een bepaalde voorwaarde in te stemmen. Afgezien van dergelijke overwegingen zijn rechtbanken over het algemeen terughoudend om zich te mengen in de manier waarop partijen van gelijke status met elkaar contracten sluiten, waardoor de interpretatie van hun bedoelingen bijzonder belangrijk is. 

Vooruitblik

Bij het behandelen van claims met betrekking tot de verkoop of levering van goederen en diensten moet u zorgvuldig rekening houden met de aard en status van de contractpartijen, de relevante wetgeving en eventuele specifieke contractuele voorwaarden. Het is met name van cruciaal belang om het verschil te begrijpen tussen contracten met consumenten en contracten tussen bedrijven onderling. 

Meer informatie > neem contact op met[email protected]of[email protected].